میروم تا به هیچستان!

تا خواب خوش پروانه....

میروم تا به لحظه پیوستن!

تا به ساعت در هم تنیدن.....

میروم تا نیابی دگر!

نشانی از خلوت خاموش خدا....

تا نیابی مرا در آرامش لحظه ها!

میروم تا به ابدیت برسم!

به زمان اندوهبار وداع..

میروم..میروم تا رها بشوم.....

فارغ از من و ما بشوم....

آفتاب

        شاید روزی دوباره از ره آیم و تو را دیگر نپویم نه میان واژه ها و نه کتابـــها.....      

       گفته بودم در جائی زندگی زیباست ، خوانده بودم هزار بار زندگی زیباست، با تمــامی

       بی عدالتی ها، با تمامی فاصله ها، با تمام حق و ناحق ها،یک تنه باید این بار بر دوش

       کشید، گاه چه دشوار است  دیدن و دم فروبستن و زبان به سخن که میگشائی، مـــوج

       توفنده از راه میرسد و تو فراموش میکنی هویت  نیمدار خویش را.

              به امید دیدار مجدد عزیزان

                             آذر .م